Αναρτήθηκε από: Manos S. | 26 Ιουνίου , 2007

Παιδί μου!

Σαββατοκύριακο, πολύ ζέστη. Αποφασίσαμε να μην το κουνήσουμε από το σπίτι. Λέγαμε να πάμε στο εξοχικό. Και μετά; Άντε να μαζέψεις τον Ιωσήφ από τα χώματα, άντε να του πεις πως πρέπει να μπει στο σπίτι λόγω καύσωνα. Πείσε τον 3χρονο νέο…

Μένουμε σπίτι. Ανάβουμε a/c, κάθομαι και δροσίζομαι σε μία καρέκλα με τον φραπέ στο χέρι λές και είμαι στο Μαλιμπού και πίνω κοκτέηλ σε μία ξαπλώστρα, βάζω ένα DVD στο player (συγκεκριμένα «Τους Απίθανους») και νομίζω πως θα ηρεμήσω λίγο. Περνάει το πρώτο μισάωρο, το ποτήρι του καφέ έχει κάνει το σουβεράκι-σφουγγάρι από μπεζ σε μπεζοκαφετοσκατουλί, τα νεύρα τσατάλια από τα ΧΙΛΙΑΔΕΣ «γιατί μπαμπά» και τα ισόποσα «επειδή», και λέω να βγω έξω να πάρω καναδυο εφημερίδες. Πρώτη συνάντηση με το 40άρι C…..

Σοφή σκέψη να πάρω μαζί μου τα κλειδιά της μηχανής. Εφημερίδες δεν είχε η «ΕΒΓΑ-ΔΕΛΤΑ-ΑΓΝΟ-ΚΡΙΚΡΙ κτλ» της γειτονιάς, διότι δεν της πήγε πολλές ο διανομέας επειδή έμεινε από ψυγείο στο αμάξι και τις πήγε με τα πόδια. Δεν μπορούσε να κουβαλήσει πολλές. Πάιρνω λοιπόν την μηχανή, να κάνω μια βολτούλα και στο κέντρο να κόψω και κίνηση. Η κίνηση όμως ήταν κομμένη από μόνη της… Εκεί ξανασυνάντησα για 2η φορά το 40άρι….

Όσο γκάζωνα την μηχανή, τόσο ένιωθα την παιδική -ως άλλος πωπός μωρού- μου επιδερμίδα να καίγεται. Κράνος δεν είχα πάρει (την βλέπω την κλήση, θα μου την στείλουν ταχυδρομικώς) και είπα να κόψω ταχύτητα. Διαπιστώνω πως και το δικό μου ψυγείο πάει να συναντήσει τον μάστορα του ψυγείου του διανομέα εφημερίδων και αποφασίζω να γυρίσω με άδεια χέρια πίσω.

Από κει και πέρα, συνεχίστηκε η ιστορία του DVD, των ερωτοαπαντήσεων, του μπουκώματος μεσημεριανού φαγητού, μεσημεριανού ύπνου, ξύπνιου, παιχνίδι στο δωμάτιο του Ιωσήφ -άδειασμα 2 κουτιών γεμάτα με τρενάκια, αυτοκινητάκια, 1 ρομπότ, παιχνίδια γνώσεων κ.α.-και βραδινός ύπνος.

Κι έρχεται και η Κυριακή, που λέω πως θα κοιμηθώ λίγο παραπάνω αλλά ακούω κατά τις 6 το πρωι δυο παιδικά ποδαράκια να ποδοπατούν στα ξύλινα πατώματα τα χτεσινοβραδυνά αμάζευτα παιχνίδια, να πέφτουν, να ξανασηκώνονται και να τρέχουν στο κρεββάτι μου με χαρά να τα αγκαλιάσω. Και ενώ προσπαθώ να τον πείσω να κοιμηθούμε αγκαλίτσα, εκέινος ανένδοτος καταφέρνει να πείσει εμένα να μείνω ξύπνιος για το υπόλοιπο πρωινό…

Μες στις τύψεις που τον έχω κλειδωμένο σε 4 τοίχους, ούτε βεράντα δεν τον αφήνω να βγει, ο ήλιος όχι ζεστός ακόμα, πάμε στις κούνιες της γειτονιάς. Συναντάμε όλο το βορειοανατολικοβαλκανικό μπλοκ, νιώθουμε σαν μύγες μες στις κούνιες και επιστρέφουμε κακήν κακώς σπίτι. Οι τύψεις όμως υπαρκτές ακόμη. Παίζουμε πάλι με το τρένο, το οποίο έχει γεμίσει πια το δωμάτιο και δεν χωράς να περάσεις, λίγο μπάλα στο σαλόνι, τρώμε μες τα νεύρα και υπόσχομαι παιδότοπο μετά τον ύπνο. Κοιμόμαστε με τα χίλια ζόρια, ξυπνάμε, και μπαίνουμε κατευθείαν από το γκαράζ και οι τρεις στο δροσερό αυτοκίνητο. Τέρμα το clima και απόδοση μηδεν. Φτάνουμε κατα τισ 6μιση, παρκάρουμε σε σκιερό μέρος μπροστά στον παιδότοπο, τον ζεστό σχετικά παιδότοπο λόγω 3ωρης διακοπής ρεύματος και αρχίζουν να παίρνουν ρόλο στη ζωή μας τα φουσκωτά και οι μπαλίτσες. Μετά από 2ωρο ασταμάτητο παιχνίδι, και ενώ τα γεμάτα τραπεζοκαθίσματα έχουν αυξηθεί (βοήθησε και ένα παιδικό πάρτυ),  υπό τον ήχο του happy birthday μας πλησιάζει ο Ιωσήφ κατάκοπος και ιδρωμένος και μας ζητάει να κάτσει λιγάκι στο τραπέζι μας. Λίγο μπερδεμένος, λίγο απορρημένος, του κάνω χώρο να κάτσει, σηκώνει την μαμά του για να κάτσει στην καρέκλα της, την ξανασηκώνει για να κάτσει στη πρώτη που του προσφέραμε και…..

…στρογγυλοκάθεται. Και μας κοιτάει. Πίνει μια γουλιά χυμό, άλλη μια νερό, πάμε και μια τουαλέτα να ξαλαφρώσουμε και επιστρέφουμε στη καρέκλα μας. Και μετά σιωπή. Κοιταζόμαστε. Πότε εγώ και ο Ιωσήφ, πότε εγώ και η Αναστασία και οι τρεις μαζί…κάναμε όλους τους συνδυασμους τελοσπάντων…

«Τούτα;» ακούω την φωνούλα του. «Εγώ τούτα δε χια φάω;»  Και αυτές τις ώρες σταματά η σκέψη. Είναι η στιγμές που αναγνωρίζω στα μάτια του το 3χρονο,4χρονο,5χρονο και γενικώς δηλαδή, Μάνο. Είναι οι στιγμές που όλη η πλάση ηρεμή και φωνάζεις δυνατά:                                            

 ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!!!!!

touta.jpg

Advertisements

Responses

  1. «..πάμε στις κούνιες της γειτονιάς. Συναντάμε όλο το βορειοανατολικοβαλκανικό μπλοκ, νιώθουμε σαν μύγες μες στις κούνιες και επιστρέφουμε κακήν κακώς σπίτι.»

    Γιατί;; Ποιο είναι το πρόβλημα με τα βορειοανατολικοβαλκανικά παιδάκια;
    Δαγκώνουνε;

  2. Προβλημά επιβίωσης κανένα. Εκτός του ότι όλα συννενοούνταν στην γλωσσα τους μεταξύ τους, και με ρώταγε συνεχώς ο μικρός (μπροστά τους και στους γονείς τους) εάν είναι χαζά, και γιατί τόσο μεγάλα παιδιά δεν ξέρουν να μιλάνε. Αυτά άρχισαν να τον κοροιδεύουν και να τον λένε «μικρό», αυτά ήταν «μία παρέα» και δεν τον έπαιζαν, οπότε αναγκάστικα να τον πάρω για να του εξηγήσω τι ακριβως συμβαίνει (δεν είχε στο παρελθόν άλλη επαφή). Εξ ου και το «επιστρέφουμε κακήν κακώς σπίτι.»
    Αμέσως…να με βγάλεις ρατσιστή! 🙂

  3. Mωρέ, όταν είναι για παιδιά, με πιάνει κάτι.
    Εν τω μεταξύ προετοιμασε τον Ιωσήφ, γιατί στο σχολείο, πιο πολλά είναι τα ξένα παιδιά παρά τα ελληνάκια.

    Σιγά μη σε βγάλω ρατσιστή!
    Αν είχα τέτοια ιδέα για σένα, λες να μιλιόμαστε;
    Επιφυλακτικό σε είδα, κι οπως είπα, όταν προκειται για παιδιά ..

  4. κι όμως, συνήθως τα παιδιά βρίσκουν τρόπους να επικοινωνήσουν κι ας μη μιλάνε την ίδια γλώσσα. έχω δει σε παραλία παρέα με ελληνάκια – γαλλάκια – ιταλάκια – αγγλάκια να παίζουν τέλεια, μιλώντας το καθένα στη γλώσσα του σε μωρουδίστικη βερσιόν! καταπληκτικό θέαμα, μένεις με το στόμα ανοιχτό.

    Αλλά ήταν συνομίλικα. Αν το δικό σου ήταν πολύ μικρότερο από τα άλλα, τότε ήταν λογικό που δεν συνεννοούνταν.

    Κατά τα άλλα, σιέλω κι εγώ τούτα!!!

    (χειρότερος κι από το Μπαμπάκη είσαι βρε Πεπόνι!)

  5. ήρθε η ώρα της ‘σειας!
    «Άντε να μαζέψεις τον Ιωσήφ από τα χώματα»:γιατί;άστο το παιδί στα χώματα, να μάθει, να γίνει κι αυτό αγρότης!
    «»τα νεύρα τσατάλια από τα ΧΙΛΙΑΔΕΣ “γιατί μπαμπά” και τα ισόποσα “επειδή”»:έτσι, έτσι…τώρα θα πληρώσεις όοοολα τα γιατί που άκουγα εγώ -και απαιτούσες απάντηση, ακόμα και για τα σύννεφα!, θυμάσαι;- φερτον από δω την Παρασκευή και θα δεις…όλα θα του τα πω!
    «Τούτα;» εμ, βέβαια…το παιδί τι θα κάνει! Ότι βλέπει θα κάνει!-παλιογλυκατζή! 😉
    Τα «ρατσιστικά» σου δεν θα τα σχολιάσω, με κάλυψε η προλαλήσασα Μαριλένα (πολύ μ’ αρέσει αυτό!)
    Και τέλος…ΤΙ ΠΑΘΑΤΕ όλοι μέσα στη νύχτα! 😀

  6. Μαριλένα, σίγουρα οι ψυχές των παιδιών είναι αγνές, των μεγάλων όμως που τα δισάσκουν…κι εκεί είμαι λίγο επιφυλακτικός η αλήθεια είναι. Στον παιδικό του είναι μόνο ελληνάκια, και δεν έχει καμμία εμπειρία ως τώρα. Απλά μπερδεύτηκε λίγο ο μικρός μου…

  7. Кроткая ισχύει αυτό σε άλλες χώρες όμως κυρίως…όχι στην Ελλάδα. Ξένους έχουμε εδω και 10-15 χρόνια και ακόμα να τους συνηθίσουμε. Στο Βέλγιο π.χ. έχουν 80 χρόνια ξένους που έχουν ενσωματωθεί…και είναι και άλλη κουλτούρα φυσικά. Ο ιωσήφ να καταλάβεις, του είπε μία αλβανική λέξη ένα παιδάκι και ήρ8ε σε με γελώντας λέγοντας πως δεν ξέρει να μιλάει…
    Κατα τα άλλα….όποιος θέλει τούτα (και τ’άλλα) μπορεί να ζητήσει αύριο που έχω τα γενέθλια μου…

  8. Όσο για τη σεία, το χώμα είναι υγεία, το ξέρω καλύτερα από σένα νομίζω ως ανήρ, αλλά με 45 βαθμούς έξω, είναι και αρρώστια ΣΤΑΝΤΑΡ…Ηλίαση. Εμείς παίζουμε με τις καλοκαιρινές τσουγκράνες ΟΛΗ τη σέζόν…
    Τα νεύρα τσατάλια, αλλά τα επειδή, ήταν ισόποσα…κάτι λέει αυτό νομίζω.
    Το μήλο κάτω από την μηλιά λένε..γι αυτό δεν κάνω DNA ( 🙂 θα με σκοτώσει η Αναστασία αν το δει). Δεν λες ευτυχώς που είχε πάστες ο παιδότοπος και φάγαμε…
    Τα ρατσιστικά, ευτυχώς που δεν τα σχολιάζεις, γιατί θα σχολίαζα κι εγώ… 😉 Η αλήθεια είναι πως η Μαριλένα «μου μπαίνει» πριν από σένα ΚΑΙ για σένα και δεν ξέρω αν το αντέξω να έχω 2 «αδερφές» εδώ μέσα…αμ, δεν το ‘ξερα πριν…
    Μες στη νύχτα αδερφή, γίνονται τα πιο τέλεια εγκλήματα…

  9. Ένα απόγευμα π.σ. (προ σκαμένων), έχω βγάλει τον βαφτισιμιό μου βόλτα. «Που θες να πάμε χαρά μου»του λέω. «Θτην εκκησία να ανάτθουμε κεάκι» μου λέει. Λέω «δεν κατάλαβα καλά», καθότι και οι γονείς του και εγώ δεν είμαστε φανατικοί του εκκλησιασμού. Και λέω «δεν πάμε παιδική χαρά;» «Όχι, όχι -σκούζει- εκκηθία για κεάκι». Λέω κάποια μεταφυσική εμπειρία θρησκευτικού περιεχομένου είχε το παιδί ας σεβαστώ την επιθυμία του. «Θτην Αγία Αικατείνη θα πάμε» μου λέει. Λέω μάλλον θα έπαιζε η Αγία Αικατερίνη στην εμπειρία και τον πάω. Ανάβουμε κεράκι και του λέω να φύγουμε. Αυτός ακούνητος. Τον πιάνω απο το χέρι και αυτός αρχίζει να φωνάζει «Λουκούμι, λουκούμι!!!». Σε πρώτη φάση σκέφτομαι ότι περίεργους συνειρμούς είχε αυτή η εμπειρία του, όταν βλέπω τον νεωκόρο να γελάει. Δυο μέρες πριν γιόρταζε κάτι η εκκλησία και προσφέρανε λουκούμι και ο μικρός είχε πάει με τη γιαγιά του εξ ου και θέλησε να ξαναπάει.
    Ηθικό δίδαγμα: Εάν δεν θέλετε το παιδί σας να αποκτήσει θρησκευτικό προσανατολισμό μην του δίνετε λουκούμι σε συνδυασμό εκκλησία-κερί-λουκούμι. Εάν πάλι θέλετε δώστε του.

  10. Και καλημέρα και συγνώμη για το μέγεθος του σχολίου.
    Φιλιά στην μπαρουτοκαπνισμένη μάνα (εκ του καύσωνος σε συνδυασμό με εγκυμοσύνω)

  11. Γιες σου μπαίνω, γιατί όταν ακούω «αδερφό» κάτι παθαίνω!
    Δεν μπορεί, η φυλή πρέπει να ‘ναι έτσι!
    Θα πληρώσεις λοιπόν κι εσύ τα σπασμένα του δικού μου αδερφού, θες δε θες 😛

    Καλημέρααα

  12. άξιος! άξιος!

  13. Απαράδεκτοι οι εορτάζοντες λέμε…
    Βλέπουν στα μάτια των δύο παιδιών (Ιωσήφ-Μάνος), την λαχτάρα για «τού(ρ)τα» και δεν τους κερνάνε ένα κομματάκι;
    Αίσχος!

    (κούκλος ο Σηφάκος… Από την μαμά θα πήρε)
    🙂

  14. Από τη ΘΕΙΑ, AfMarx!!!!! 😉

  15. …και δεν σηκώνω κουβέντα γι’ αυτό!!!! 😉

  16. Το μήλο κάτω απ’ τη μηλιά, κι από μπαξέ πεπόνι…

  17. Nerina έχω και από τέτοιο παράδειγμα…θα ‘ρθει η ώρα του…καλησπέρες 🙂
    Μαριλένα πόσα είχε σπάσει ο αδερφός σου θα μου πεις; Να ξέρω τι να περιμένω..
    Tsaperdona ΥΠΕΡ-άξιος μπορώ να πω.
    AFM Τι να κάνουν οι έρμοι οι έχοντες πάρτυ, που να ΄δουν το δράμα μας μες στην χαρά τους… Θα παραθέσω προσωπική φώτο αργότερα, για να δεις ποιος μοιάζει σε ποιον…
    Αδερφή, σε παραπέμπω σε παραπάνω σχόλιο…
    Λίζα ευτυχώς…φαντάζεσαι να υπήρχε καρπουζιά και πεπονιά σε τύπο δέντρου και να έπεφταν σε κανενός κεφάλι;

  18. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

    άντε, θα μας κεράσεις??

  19. Οτι θέτε…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: