Αναρτήθηκε από: Manos S. | 28 Αυγούστου , 2007

…πως να κρυφτείς απ’ τα παιδιά….

Σάββατο βράδι ώρα δέκα και μισή περίπου. Τα δύο ανήψια μου 7 και 3,5 και ο 3χρονος γιος μου, έχουν απλώσει μια κουβέρτα της μικρής στον δρόμο μπροστά στο σπίτι, έχουν ξαπλώσει πάνω, τρώνε από ένα τόστ και βλέπουν την φωτιά που καίει την κορυφογραμμή του βουνού πάνω από το σπίτι μας, με κατεύθυνση νότια (δεξιά μας). Νωρίτερα είχαν μαζέψει όλα τα παιχνίδια τους σε σακούλες του σούπερ-μάρκετ, ώστε να τα πάρουμε μαζί μας. Μάταια τους εξηγούσα πως τίποτα κακό δεν θα μας συμβεί. Αυτά μάζεψαν και τον πιο μικρό βώλο!

Ξαφνικά φάνηκε πως η φωτιά αλλάζει πορεία και έρχεται κατα πάνω μας… Τα δέντρα άρχισαν να «δυναμώνουν» την φωτιά απότομα. Τότε άρχισαν να κλαίνε… Να κλαίνε για τα πεύκα που έβλεπαν το πρωί, για τα πέυκα που μυρίζαμε όταν φύσαγε ανατολικός. Δεν νομίζω πως ενδιαφέρονταν για τα παιχνίδια πια…μόνο για τα πεύκα τους. Προσπάθησα να τα ηρεμήσω, τα πήραμε αγκαλιά, τα παρηγορήσαμε…μάταια. Αυτά ήξεραν πως από αύριο δεν θα είχαν τα πεύκα τους. Τα βάλαμε στο αυτοκίνητο και τα διώξαμε για την Αθήνα. Μέχρι να στρίψουν κοίταγαν την κόλαση!

Όταν όλα είχαν τελειώσει, στις 6 το πρωί, κοίταξα τον ήλιο που ανέβαινε από το βουνό μας και φώτιζε τα κουφάρια το δέντρων…δάκρυσα λιγάκι…κοίταξα το φωτισμένο πια μαύρο και κόπηκαν τα πόδια μου…ίσως και από την κούραση, ίσως από τους καφέδες, ίσως από την έλλειψη τροφής. Σκέφτηκα τι θα πω στα παιδιά μου. Πως κάψαμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Τι να τους πω; Ψάχνω να βρω τον λόγο που συνέβηκε αυτό το κακό…ειδικά το φετινό κακό…

Την Κυριακή το μεσημέρι επέστρεψαν όλοι. Ο δυνατός αέρας δεν μύριζε καμμένο πια. Τα δέντρα που είχαν γεννηθεί μετά την τελευταία φωτιά (1966) δεν υπήρχαν πια. Το τρίτο σπίτι από πάνω από μας, είχε ζωστεί από τις φλόγες, αλλά οι πυροσβέστες το είχαν «σώσει». Τά παιδιά κατέβηκαν από το αμάξι. Κοίταξαν το βουνό. «πωπω μαύρο….»  είπαν. Μετά από λίγο άρχισαν να παίζουν πάλι. Κάθε λίγο και λιγάκι άναβε και λίγο πιο δυνατά μια μικρή εστία. Την έβλεπαν, φοβόντουσαν για λίγο…

Κάποια στιγμή ο γιος μου με κοίταξε και με ρώτησε αν θα πρέπει να μαζέψει και πάλι τα παιχνίδια του…και αμέσως μετά με ρώτησε : «αλλά δεν υπάρχουν πια δέντρα να καούν ε μπαμπά; Πότε θα φυτρώσουν πάλι; Οι κακοί που τα έκαψαν πήγαν φυλακή; Τελικά μπαμπά δεν θα μαζέψω τα παιχνίδια μου…αφού όλα είναι μαύρα πια…!»

Update : Η Νομαρχία Ηλείας ζητά βοήθεια. Ζητάει πόσιμο νερό και τρόφιμα. Tηλέφωνα επικοινωνίας :  26210 23911,  26210 37187,  26210 31106

e-mail  nomarxis@nailias.gr

Εχουν ήδη ανοιχτεί λογαριασμοί

Τράπεζα Ελλάδος
2341103053

Eθνική υποκατάστημα Πύργου
45154509009

Πειραιώς
5508033405636

Advertisements

Responses

  1. Τι να τους πεις σε τέτοιες περιπτώσεις? 😦

  2. Και γω είμαι μπερδεμένος….δεν ξέρω ΤΙ να πρωτοθρηνήσω….

  3. Μάνο, 😦

  4. Έμεινα ξύπνια το βράδυ, παρακολουθόντας την πορεία της φωτιάς, σαν σε ριάλιτι.. Τώρα κατευθύνεται εδώ, τώρα εκεί και τώρα παραπέρα… Κάθε φορά που αναφερόταν στο στίγμα σας, μ΄ έπιανε πανικός…

    Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα το επόμενο πρωί ήταν τα παιδιά. Με τι μάτια να τα κοιτάξεις? Πως να εξηγήσεις, τι δικαιολογίες να βρεις, τι να τους πεις? Τους χρωστάμε… Κι είναι πολύ άγριο το χρέος… Τους χρωστάμε έναν κόσμο! Και δεν είναι στο χέρι μας να τους τον δόσουμε πια, έτσι πως τα καταφέραμε… Αφού και στις 16/9 πάλι τα ίδια θα κάνουμε.. μπορεί όχι εσύ κι εγώ και 1000 άλλοι, αλλά οι υπόλοιποι?

    Άντε να εξηγήσεις μετά στον Ιωσήφ τα ΜΑΥΡΑ μας τα χάλια…

  5. Κουράγιο….
    Τουλάχιστον , έχουν εσένα …εσάς . Εχουν κάποιον να ρωτήσουν , να πουν τους φόβους τους …. Κάποια άλλα παιδιά , ίσως να μην …έχουν κάποιον …. πια …
    Κουράγιο ….
    Δεν ξέρω ….
    Μπορώ να βοηθήσω σε κάτι ;…

  6. Νατάσσα μου

    Μεγάλη αγκαλιά χωρίς λόγια

    ………………..

    και Φιλία
    και Φιλιά
    και Αγάπη

    Δεν έχω άλλο.
    Καταλαβαίνω
    Και σιωπώ.

  7. Νατάσσα κουράγιο…είδα το ποστ σου…

    Έλενα σε ευχαριστώ που με έπαιρνες κάθε λίγο τηλέφωνο και μου έστελνες sms. Ξέρω πως νοιαζόσουν και μας σκεφτόσουν. Αλλά σε μας έπεσε και αρκετή «παραπληροφόρηση». Βλέπεις είμαστε Αττική…γκλαμουριά…πουλάμε πιο πολύ αν καούμε και λίγο…. ενώ ο βλάχος στην Ηλεία και στην κάθε Ηλεία, δεν βαριέσαι…

  8. silia έτσι ακριβώς…τα εγγόνια του θείου μου μεθαύριο, που θα ξέρουν πως ο παππούς τους κάηκε τι θα λένε;;; Ότι λένε και τα παιδιά του σήμερα θα μου πεις…

    Ελενα 😦

  9. Και στην ανταρκτική να ήσουν με κρυοπαγήματα, πάλι θα σ΄ έπριζα στα τηλέφωνα… Απλά με αυτά που ακούγαμε, μη έχοντας την δυνατότητα να διασταυρώσουμε τι ισχύει και τι όχι, τα χρειαστήκαμε, είναι αλήθεια…

    Τουλάχιστον αποφύγατε τα χειρότερα…

    Κοίτα να δεις πόσο έχει ακριβύνει το «Ευτυχώς» στις μέρες μας… Που να το πεις και να μην σε πάρουν στο κυνήγι… !

  10. έλενα, το ξέρω-ευχαριστώ για όλα
    και για την συμπαράσταση, και για το κουράγιο και για την αγκαλιά

    Και όλους σας, το ίδιο-δεν είχα κουράγιο να απαντώ στα σχόλια, γι’ αυτό «κλειστά»…

    Ρενάτα μου, κι εσένα το ίδιο, και την υφάντρα, ξέρεις….

    Μάνο, ……

  11. Τι πέρασες και εσυ και αυτα… Και τι πεις στο κλάμα και στο φοβο ενός παιδιού, όταν ακομα και σε ενα μεγάλο σου ειναι δυσκολο…

  12. Έλενα αυτές τις μέρες, είπα πολλά ευτυχώς στους φίλους που με έπαιρναν τηλέφωνο… Αλλά με τα ευτυχώς, δεν γλιτώνουμε την ερημοποίηση…γιατί θα έρθει…
    Και ποιο ευτυχώς να πω στη γιαγιά μου και τα ξαδέρφια μου για τον θείο μου; Και στη Νατάσσα που τον είχε για πατέρα;
    Δύναμη μόνο θέλουμε πια, να ξανασηκώσουμε αυτά τουλάχιστον που μπορούμε και να σώσουμε όσα απέμειναν. Σε ευχαριστώ και πάλι!

    Νατάσσα κουράγιο…έχουμε δουλειά!

  13. Φάβα, μα ένα πρόβλημα είναι πως δεν έχω καταλάβει ΚΑΙ ΠΑΛΙ τι μας έχει συμβέι…γενικότερα! Φοβάμαι πως θα το καταλάβω μετά από αρκετό καιρό… και ίσως χρειαστώ κάποια από αυτά που παίρνεις… μάλλον…

  14. Μάνο μου, ότι χρειαστεις ειμαι εδω, το τηλ. μου το εχει η Νατασα. Ειχα σκεφτει και εγω αυτο που σας ειπε η Μαριλενα, για Ιωσηφ και Ακη, αλλα δεν τολμησα να το πω… Ειμαι εδω. Κουραγιο, δυναμη.

  15. …καλό βράδι… να σαι καλά 🙂

  16. Κρατησε αυτο το χαμογελο, καληνύχτα…

  17. απλή παιδική συλλογιστική

    υγ χρήσιμη…

  18. Μάνο, Νατάσσα και όλοι όσοι έχετε παιδιά ή έρχεστε σε επαφή με παιδιά, ας προσπαθήσουμε να μη χαθεί το χρώμα από τα παιδικά τους μάτια.Βάλτε τα να ζωγραφίζουν δένδρα, λουλούδια, δάση, χωριά, γεμάτα χρώμα και ζωή, όπως πρέπει να είναι κανονικά και όχι όπως μας το επέβαλλαν κάποιοι

    Φιλιά και αγκαλιά σε όλους σας

  19. …αχ, μωρέ!!!!!! ΑΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ!!!!!

    Αγκαλιά τόοοοοοοοοση!

  20. Πως θα ξεχάσουν την φρίκη, αυτά τα παιδικά ματάκια. Αυτές οι αθώες ψυχούλες! Αχ !
    Οσο για σας τους μεγάλους, υπομονή και κουράγιο. Τίποτα άλλο.

  21. καρδούλες μου…

  22. Φάβα θα το κρατήσω…άλλωστε με αυτό γεννήθηκα και πορεύομαι στη ζωή… 😉

    Χριστίνα απλή, που πονά!
    Υγ Είδα επίτέλους το βίντεο που ζητούσα τόσο καιρό… 🙂

    Θαλασσινή ευτυχώς εμείς έχουμε και 7 πεύκα και πολλά άλλα δένρα στον κήπο μας…

  23. marilia προσέχετε κάτω, γιατί διάβασα πως είστε σε επικύνδυνη ζώνη από το site της πυροσβεστικής…

    zouzouna οι μεγάλοι…μεγάλωσαν πια…

    tassoula 🙂

  24. ούτε να τους κρυφτούμε μπορούμε ούτε να τους κρύψουμε την αλήθεια…

    (είμαστε εδώ!)

  25. μα αν κρυφτουμε απο αυτα ειναι σαν να κρυβομαστε απο εμας…

    -λυπαμαι… για τον χαμο του δικου σας ανθρωπου, Μανο…-

  26. Για τα δικά μου παιδιά, η αλήθεια ήταν αυτή που τους έλεγα πάντα.
    Μα πάντα.

  27. Μανο χαίρομαι που είσαι καλά πρώτα απ’ όλα. Για τα άλλα αδυνατώ να βρω κάποιο σχόλιο λυπάμαι…

  28. Ελένη έτσι είναι τα πράγματα….

    Βασιλική να ‘σαι καλα… αυτά είναι το μέλλον….και πρέπει να τους το φτιάξουμε πάλι…

    Μαριλένα έτσι είναι…έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν ΟΛΑ! Από μόνα τους….

    Αραμμος να ‘σαι καλά! Σε ευχαριστώ.
    Υγ το τραγούδι του Μάνου απλά εκπληκτικό!

  29. Στο νοσοκομείο του Πύργου έχει στηθεί ομάδα υποστήριξης…

    θέλουμε βοήθεια….

    😥

  30. έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα… οπότε πώς να τα προστατέψεις;
    Καλό κουράγιο και φιλιά. Να προσέχετε!

  31. …δεν ξέρω τι να πω,τι να νιώσω,τι να κάνω…ένα κενό έχω μόνο!!κουράγιο σε όσους το έχουν ανάγκη…!!

  32. kyriayf μακάρι να ήμουν κάτω και να βοηθήσω όσο μπορούσα…

    Ρόδι πως;;; Έλα μου ντε…

    Αγγελόσκονη και είναι πολύ που χρειάζονται κουράγιο και δύναμη…

  33. Μάνο, δεν έχω λόγια, ειλικρινά. Δύναμη και τίποτ’ άλλο. 😦

  34. @ Πώς να κρυφτείς απ τα παιδιά. Τα ξέρουν όλα ., Μάνο μου… Σκέψου εκεινα τα παιδιά στην Ηλεία που εχασαν το μπουσουλα της φτηνής ή ακριβής καθημερινότητας τους.

  35. Μαρία μου να ‘σαι καλά!

    Ρίτσα, και κείνα τα παιδιά είναι που έχουν ανάγκη. Πρέπει να απαλύνουμε τον πόνο τους.. Πρέπει να πεισμώσουμε και να επαναϊδρύσουμε το κράτος που διαλύσαμε…!

  36. Αργεί εκείνη η ρημαδο-απάντηση ?

  37. Μάλλον….την έστειλα…..ΜΑΛΛΟΝ! 🙂

  38. Αύριο θα ανεβάσω ένα παραδοσιακό κυπριακό παραμύθι, αφιερωμένο…
    Εγώ πιο μικρή, με παραμύθια ξεχνιώμουν, ξέφευγα…

  39. …ενώ τώρα που μεγάλωσες! 🙂 Καλό βράδι!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: